Οι φίλοι μας, τα αδέρφια!

10.11.14

Ο γενικός κανόνας λέει ότι: το μικρότερο παιδί είναι το χαϊδεμένο. Δεν διαφωνώ εντελώς, διότι ξέρω από πρώτο χέρι τι ευλογία είναι να είσαι «η μικρή της οικογένειας». Ας τα πάρουμε από την αρχή, έχω δυο αδέρφια και όχι με πολύ μικρή διαφορά ηλικίας, δηλαδή; Όταν εγώ έπαιζα μέχρι τις 9, η αδερφή μου «γνώριζε» τη νέα της πόλη και ο αδερφός μου έπινε τη πρώτη του μπύρα. Οπότε δεν ήμασταν στην ίδια παρέα, δεν είχαμε τις ίδιες ανησυχίες και ανταγωνισμούς.

Όταν ζεις κάτω από την ίδια στέγη με τον big brother, τα πράγματα είναι πιο ζόρικα,
υπάρχει μια ιεραρχία των πραγμάτων. Αρχικά, απαγορεύεται να κάτσεις στη θέση «του»,  είσαι το παιδί για τα θελήματα και το "θύμα" για ότι κατεβάσει το μυαλό του (κοινώς πειραματόζωο). Παρ’ όλα αυτά είναι αυτός που νιώθεις κάποια ασφάλεια, που θα κάνεις μόστρα στις παιδικές σου φίλες και φυσικά η ατάκα «Ναι, αλλά εγώ έχω αδερφό που πάει λύκειο» είναι ακλόνητο επιχείρημα! Αργότερα κατάλαβα ότι μεγάλος αδερφός σημαίνει: δικαιολογημένες απουσίες κρυφά από τη μαμά (oops!). Σήμερα όμως που (ευτυχώς) έχουν αλλάξει μερικά πράγματα και πλέον η οικογένεια μεγάλωσε, ο μεγάλος καναπές είναι δικαίωμα όλων –αν και επιμένει να κάθεται από την καλή μεριά.

 Αντίθετα με τις αδερφές είναι διαφορετικά όσα χρόνια κι αν τις χωρίζουν. Για παράδειγμα ποτέ δεν μάλωσα με την αδερφή μου για το ποια θα βάλει το μαύρο μπλουζάκι το Σάββατο, όταν έβλεπα τα ρούχα της έλεγα «Αχ, να λίγο ακόμα θέλω να μεγαλώσω και θα γίνει δικό μου κι αυτό… κι αυτό…», από μικρή ήξερα ότι είναι (η μοναδική) φαν μου. Σαν κοπέλες κι οι δυο, με προετοίμαζε για το τι θα ακολουθήσει αργότερα με το να μου δίνει συμβουλές, οπότε είχα από νωρίς έναν δρόμο στρωμένο με λιγότερα λάθη. Γι αυτό βέβαια με το πέρασμα του χρόνου δεν έχουν αλλάξει και πολλά, ακόμα αποτελεί έμπνευση για χιούμορ, ακόμα με φωνάζει Κοντέσα Βαλέραινα και ακόμα δεν μπορώ να την κερδίσω στο Hotel!
Όμως το να είσαι το «μικρούλη» σημαίνει ότι μεγαλώνεις στον αυτόματο πιλότο, οι γονείς έχουν εμπειρία πλέον, λιγότερο άγχος, περισσότερα δικαιώματα δεν χρειάστηκε ποτέ να διεκδικήσω το δικαίωμα εξόδου, φρόντισαν πριν από έμενα… ΓΙΑ εμένα! Όπως επίσης ξέρω ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα είμαι η "μικρή". Σκέτο. 


Don't Forget: 
Google+ 
Facebook 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου