Τα κλείσαμε και αυτά!

11.9.15
Το  ήξερα. Για την ακρίβεια το είχα καταλάβει από τα έβδομα μου γενέθλια ότι η ημέρα που είχα επιλέξει να γεννηθώ δεν βόλευε ιδιαίτερα! Είναι η ατυχία του να γεννιέσαι μια μέρα πριν ανοίξουν τα σχολεία και αργότερα να πέφτουν μέσα στην εξεταστική περίοδο.
Πέρασαν και αυτά τα γενέθλια και δεν τα χόρτασα. Κάθε χρόνο σκέφτομαι εκείνο το παιδικό πάρτι στην αυλή, όλα ήταν στην θέση τους, μέχρι που ο καιρός άλλαξε διαθέσεις. Κάπως έτσι τα χρόνια κυλούσαν και τα γενέθλια ήταν όσο να πεις, απλά και λιτά.


Φέτος όμως ήταν τελείως διαφορετικά. Τα τηλεφωνήματα που  έλαβα με έκαναν να σκεφτώ πόσα πράγματα έχουν αλλάξει. Όχι τόσο από την εποχή που έπαιζα κρυφτό με τον Νικολάκη αλλά κυρίως πόσο έχει αλλάξει η ζωή μου τα τελευταία δυο χρόνια. Πόσα μαθήματα μου έδωσαν οι εμπειρίες αυτών των χρόνων, πόσα σχέδια άλλαξαν και κυρίως ποιοι φίλοι έμειναν και ποιοι νέοι, ήρθαν! 
Συγκεκριμένα μια εμπειρία που μπορώ με χαρά να τη μοιραστώ, είναι εκείνο το συναίσθημα ευτυχίας που νιώθεις όταν ξέρεις πως έχεις δίπλα σου ανθρώπους που είστε σε παράλληλους δρόμους, όχι στους ίδιους γιατί έτσι δεν θα μάθαινες τίποτα από αυτούς. Άτομα που έχετε να μοιραστείτε κοινές ανησυχίες και ενδιαφέροντα. 
Η χθεσινή μέρα εξελίχθηκε πολύ ήρεμα, με στιγμές χαράς όταν με πήραν τηλέφωνο οι φίλοι και μου ευχήθηκαν πανέμορφα πράγματα –μάλιστα το πιο πρωτότυπο ήταν «Να ζήσεις όσο θες κοπέλα μου, δεν σε αγχώνω!».
Το βράδυ για να κλείσουμε όμορφα την ημέρα, κανονίστηκε ποτάκι για δυο, σε ένα αγαπημένο μου εστιατόριο – μπαράκι, να πίνουμε κόκκινο κρασί σε κρυστάλλινο ποτήρι και να θυμόμαστε τα παλιά. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου