Κάνοντας ένα time out

7.9.15
Η τελευταία σελίδα ενός βιβλίου, μ’ αρέσει να μου δίνει τροφή για φαντασία και προβληματισμό. Σ αυτό το βιβλίο, ξέρω ότι δεν δυσκολεύτηκα να ταυτιστώ με την ηρωίδα, μπορώ να πω ότι ταιριάξαμε από τον τόπο καταγωγής  μέχρι τα μεγάλα όνειρα.
Το κοινό χαρακτηριστικό και των δυο μας, είναι η ανοχή και οι τάσεις φυγής και αυτό ίσως ακούγεται κάπως αντιφατικό.

Τάσεις φυγής, ναι. Στην πραγματικότητα, η ανάγκη μου να φύγω από ένα μέρος σε δύσκολες στιγμές γινόταν μηχανικά, χωρίς να συνειδητοποιώ ότι αυτό γίνεται κάθε φορά. Το ταρακούνημα ήρθε μετά από έναν τσακωμό, που μου είπε « Μην φύγεις πάλι επειδή μαλώσαμε…» την ίδια ώρα που εγώ σχεδίαζα την φυγή μου και συνέχισε «…δεν μπορείς απλά να μετακινείς το πρόβλημα από πόλη σε πόλη». Τότε συνειδητοποίησα πως ο τρόπος μου για να σκεφτώ καλύτερα το πρόβλημα, τις επιλογές μου, ήταν να φύγω για ένα διάστημα, έστω μια ώρα κάπου αλλού και ύστερα να επιστρέψω και να τα λύσω όλα! Στην αρχή σκέφτηκα ότι δεν είναι κάτι τόσο τραγικό, άλλοι ζητάνε λίγο χρόνο να σκεφτούν, εγώ απλά ζητούσα άλλο μέρος και λίγο χρόνο να σκεφτώ, να πάρω μια ανάσα. Γιατί δυσκολεύομαι να πάρω ανάσα σε ένα διαμέρισμα, ξέροντας πως δεν θα βρω λίγη ησυχία για  να βάλω τα πράγματα σε μια τάξη.
Όμως δεν το δεχόμουν να είμαι μονίμως έτοιμη με τα παπούτσια για να το “σκάσω”. Έτσι αποφάσισα να στήσω μια “εικονική φυγή”. Δηλαδή να σκεφτώ για ποιους λόγους δεν θέλω να μείνω στην ίδια πόλη με το πρόβλημα. Ο βασικότερος ήταν οι φίλοι, δεν θέλω να δουν ότι κάτι με απασχολεί διότι θα έπρεπε να δώσω εξηγήσεις και αυτό θα ήταν ακόμα πιο πιεστικό. Διαδίδοντας λοιπόν σε όλους ότι θα λείπω το σαββατοκύριακο, ακυρώνοντας κάθε μου έξοδο και εφοδιάζοντας από το super για κάθε πιθανή ανάγκη, δεν ήθελα να βγω από το σπίτι μέχρι την “επιστροφή” μου.
Στην αρχή ήταν παράξενα όμορφα, θα έμενα μέσα το σαββατοκύριακο, χωρίς κανέναν άλλον. Η τέλεια, ελεγχόμενη μοναξιά, ένα μικρό δωράκι από μένα, σε μένα! Οι ώρες περνούσαν πιο γρήγορα από τις προηγούμενες φορές,  είδα ταινίες, διάβασα ένα βιβλίο και όσα άρθρα δεν είχα προλάβει μέσα στην εβδομάδα, είδα και μερικές από τις ταινίες… όχι τις κανονικές, εκείνες που τις βλέπεις ξανά και ξανά με την ίδια αγωνία. Άκουσα μουσική κλείνοντας το βλέμμα μου πάνω σε μια αφίσα στο δωμάτιο, φέρνοντας στο μυαλό μου διάφορες στιγμές, όπως εκείνο το ξημέρωμα Σαββάτου, που μας βρήκε κάπου κοντά στην λίμνη να παίζουμε: “Εγώ δεν…”.
Αφού λοιπόν πήρα το διάλλειμα μου, “επέστρεψα” Κυριακή απόγευμα και την επόμενη μέρα γύρισα στην ρουτίνα της πόλης.  



Η μόνη σίγουρη ελευθερία είναι η φυγή. R. Frost

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου