Φθινοπωρινές ιστορίες...

16.11.15

Το φθινόπωρο εκπέμπει ρομαντισμό ή βρίσκω συνέχεια μια αφορμή να ρίχνω ροματζόσκονη; 
Μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες και ένας από τους λόγους που λατρεύω αυτή την πόλη, είναι τα ηλιόλουστα πρωινά που τα απολαμβάνω καλύτερα μαζί της.
Τι κι αν είναι Νοέμβρης; Ντύνομαι στα ζεστά μου, αρπάζω ένα βιβλίο και ξεκινάω για το κέντρο (πόσο πολύ λατρεύω τη φασαρία του κόσμου!).
Πρώτη στάση, το μαγαζί με τον καλύτερο ζεστό καφέ και έτσι αρχίζει η πρωινή βόλτα που έχω χρόνο να χαζέψω μαγαζιά.  Πριν από αυτά όμως, θα φτάσω στο αγαπημένο μου σημείο, το οποίο δεν είναι κέντρο-απόκεντρο, δεν είναι μια ήσυχη γωνίτσα... και γι αυτό ακριβώς είναι και το αγαπημένο μου!
Βρίσκεται μέσα στην βαβούρα του κέντρου, πάντα έχει παρέες που κάθονται ή άλλους που απλά περιμένουν για κάτι. Συνήθως βρίσκω ένα σημείο λίγο απομακρυσμένο από τους άλλους, δεν θέλω κανένας να μου μιλήσει. Οχι επειδή θα διακόψει τον καφέ και το διάβασμα, αλλά τις περισσότερες φορές δεν παρατηρούν οτι φοράω ακουστικά και μιλάνε άδικα.
Ζεστός καφές, φθινόπωρο στη πόλη... η περίσταση απαιτεί να παίζει μόνο Jazz, πως αλλιώς θα νιώσω σαν μια σύγχρονη Holly Golightly; Όταν το βιβλίο μπει ξανά στην τσάντα, συνεχίζω με το να παρατηρώ τον κόσμο που περνάει, κυρίως όμως αυτούς που θα σταθούν για λίγο, τρελαίνομαι  να δημιουργώ σενάρια, γύρω από τη ζωή τους, χωρίς να με νοιάζει ιδιαίτερα αν ισχύουν.

Μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες, έχει πρωταγωνιστή έναν κύριο κοντά στα εξήντα που κάθεται στον απέναντι δρόμο: 
Φοράει μαύρο, καρό πουκάμισο και γκρι καπέλο. Σίγουρα έχει ταξιδέψει σε πολλές χώρες, Καναδά, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία... Δεν έκανε όμως κουραστικές δουλειές, μάλλον είναι συγγραφέας, συναναστρέφεται με όλη την αφρόκρεμα και έχει γνωρίσει πολλές γυναίκες -ήταν όμορφος στα νιάτα του. Δεν θα έλεγα όμως ότι αγάπησε καμία τους, πιο πολύ τις θαύμαζε και γι αυτό ήταν πάντα ευγενικός μαζί τους. Σκέφτομαι οτι θα ήταν αρκετά γραφική η ζωή του, αν σε κάποιο ταξίδι γνώριζε την μια και μοναδική αγάπη και έμεναν μαζί για πάντα. 

Ίσως να μην βρήκε ποτέ το "άλλο μισό" επειδή δεν τον ενδιέφερε να το ψάξει. Του αρέσει η ζωή του με τους φίλους του, τους δικούς του ανθρώπους και νιώθει οικεία με την μοναξιά. 
Πάντως δεν θα μείνει καιρό εδώ, ήρθε για λίγο να δει συγγενεις και παλιούς φίλους ή και να.... για να εμπνευστεί το  επόμενο μυθιστόρημα.

Το παιχνίδι αυτό με τις ιστορίες τελειώνει όταν τελειώσει και ο καφές!
Στο τέλος, γυρίζοντας σπίτι καταλήγω στην ίδια σκέψη:λατρεύω την πόλη σε κάθε της στιγμή, όταν βρέχει και όταν έχει ήλιο. Την ερωτεύομαι την ίδια στιγμή που με εκνευρίζουν οι οδηγοί της και την απολαμβάνω τόσο τα ήσυχα βράδια όσο και στην φασαρία της! 



4 σχόλια:

  1. Η μουσική που έχεις επιλέξει να παίζει με ηρεμεί απίστευτα! :)
    Από μικρή το κάνω αυτό, να παρατηρώ τον κόσμο και να πλάθω ιστορίες! Που να ήξερα μεγαλώνοντας ότι θα έγραφα!
    Και μου αρέσει πολύ να βλέπω κι άλλους να κάνουν το ίδιο!
    Καλή εβδομάδα να έχεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαιρομαι που σου άρεσε το κομμάτι. Πραγματικά είναι ένας όμορφος τρόπος να ξεφεύγεις λίγο από την πραγματικότητα! ;)
      Καλή εβδομάδα, θα τα λέμε με ιστοριούλες!!

      Διαγραφή
  2. Το είχα διαβάσει μέρες πριν,το κοιτάω,το ξανακοιτάω λέω κάτι μου θυμίζει!!
    Ξέρεις το μυαλό μου δεν....
    Αρχίσαμε τις μουσικούλες όπως η αδερφή?!Μ'αρέσεις,γιατί μ'αρέσει κι εκείνη!τα χουμε πει!χαχα
    Μην αναλωθώ μιλώντας για τον έρωτα μου με την οικογένεια!(που να μάθω και για τους υπόλοιπους,αφιέρωμα θα σας κάνω χαχα)

    Η ιστορία σου μου θύμισε λίγο και το εισαγωγικό που έχεις γράψει,κάπως έτσι σε φαντάζομαι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχαχαχα.... Ναι είμαστε η οικογένεια των bloggers, αλλά τι να κάνουμε που αν έχεις την Ζέτα στην οικογένεια αυτόματα μαθαίνεις να αγαπάς και την Jazz!
      Καλά με φαντάζεσαι όμως... έχω να σου λέω ιστοριούλες!!! ;)

      Διαγραφή