Back to the base

25.12.15

Τα τελευταία χρόνια συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος, από τη μια πλευρά σου δημιουργεί άγχος, από την άλλη όμως σου δίνει ένα κίνητρο για να είσαι πιο ενεργός, πιο δραστήριος. 


Με αποκορύφωμα αυτές τις μέρες η επιστροφή στο πατρικό σπιτικό λόγω γιορτών,  ήταν η αφορμή να θυμηθώ κάθε μια στιγμή απ’ όταν έμενα εδώ. Η αλήθεια είναι ότι οι συνήθειες μου δεν άλλαξαν και πολύ,  κάθε φορά που φτάνω εδώ ανησυχώ γι αυτές, αλλά στο τέλος  πάντα προσαρμόζονται με το περιβάλλον.

Δεν μπορώ  να πω ότι μου έχουν λείψει τα σχολικά  χρόνια, με τα πρωινά ξυπνήματα και τους "άχρωμους" καθηγητές, σε ποιον λείπουν άλλωστε; Προτιμώ αυτό που λέει και ο σοφός λαός: Μακριά … και αγαπημένοι;
Πριν λίγες μέρες όμως, περνώντας από εκείνον τον δρόμο, σκέφτηκα όλα τα χειμωνιάτικα βράδια που  βράδιαζε νωρίς, οι δρόμοι ήταν άδειοι και εγώ γυρνούσα σπίτι, συντροφιά με έναν καφέ και μουσική – είπαμε, οι συνήθειες δεν έχουν αλλάξει-.



Πολλές φορές παραπονιόμουν ότι  τα λεπτά είναι λίγα μέχρι το σπίτι και δεν είχα χορτάσει την ατμόσφαιρα! Όχι ότι όταν άνοιγε η πόρτα του σπιτιού η ονειροπόληση  έληγε, δεν ήταν το ίδιο όμως. Η αίσθηση της ησυχίας μέσα στο μισοσκότεινο δρόμο, ακούγοντας το αγαπημένο album και τις σκέψεις. Η ιδέα οτι η στιγμή αυτή ανήκει σε σένα, ο χώρος είναι δικός σου εκείνη την ώρα. Μια ελεγχόμενη μοναξιά που προσωπικά τη θεωρώ το μέγιστο αγαθό! 
Πέρασαν όμως τα χρόνια και έφτασα σήμερα να κάνω το ίδιο δρομολόγιο, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και η βόλτα τελείωσε με την ίδια ακριβώς σκέψη: να ήταν ο δρόμος δυο λεπτά μεγαλύτερος… 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου