"Ο βασιλιάς είναι γυμνός!"

2.4.16
Με αφορμή την σημερινή μέρα, που έχει καθιερωθεί από το 1966 ως Παγκόσμια Ημέρα του παιδικού βιβλίου, την ημέρα των γενεθλίων του πρώτου και αγαπημένου μου συγγραφέα – ποιητή τον Hans Christian Andersen, αποφάσισα να του αφιερώσω μερικές γραμμές για την ζωή του και τα παραμύθια του.

Το 1805 γεννιέται H. C. Andersen στην Δανία, από φτωχή οικογένεια και πολύ γρήγορα μένει ορφανός, για να καταφέρει να ζήσει αυτός και η μητέρα του κάνει αρκετές δουλειές. Έτσι το σχολείο γι’ αυτόν δεν είναι μέρος της ζωής του. Δημιουργεί όμως το δικό του «καταφύγιο», πίσω από το κουκλοθέατρο του. Έφτιαχνε τις δικές του κούκλες και "ανέβαζε" παραστάσεις τις ελεύθερες του ώρες, κυρίως σε έργα του Σαίξπηρ. Μ’ αυτό το τρόπο η χάρη του έφτασε στον βασιλιά της Δανίας, που έδειξε ενδιαφέρον για τον Andersen και αποφασίζει να τον στείλει για σπουδές, πληρώνοντας τα έξοδα του. Ο Hans Christian, αφού τελειώνει με δυσκολία το γυμνάσιο, γράφει την αυτοβιογραφία του και συνεχίζει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο χωρίς να τις ολοκληρώσει. 
Σε αντίθεση με τα παραμύθια του, τα υπόλοιπα βιβλία του περνάνε απαρατήρητα. Το 1822 και το 1892 εκδίδει τις πρώτες του ιστορίες και ποιήματα που μερικά από αυτά γνωρίζουν περισσότερη επιτυχία στην Γερμανία, παρά στην πατρίδα του.
Το 1835 δημοσιεύει τα πρώτα του παραμύθια για παιδιά και λίγα χρόνια αργότερα ο κόσμος τα έχει αγαπήσει. 
Έχει γράψει συνολικά 168 παραμύθια, από αυτά γνωρίζουν μεγαλύτερη επιτυχία μέχρι και σήμερα: «Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι», «Η βασίλισσα του χιονιού», «Το ασχημόπαπο», «Το μολυβένιο στρατιωτάκι».
Από το 1833 μέχρι το 1857, αφιέρωσε τη ζωή του στα ταξίδια και στην καταγραφή εμπειριών του. Το 1941, φτάνει στην Ελλάδα και γράφει το «Οδοιπορικό στην Ελλάδα».

Ίσως ένας λόγος που τα παραμύθια του είναι αγαπητά και επίκαιρα σε κάθε εποχή, είναι ότι δεν στα περισσότερα δεν περιγράφει κακούς δράκους, τέρατα από λαϊκούς μύθους αλλά αντίθετα είναι οι φυγούρες ανθρώπινων αδυναμιών, που επιτρέπει στον αναγνώστη να ταυτιστεί όπως η ματαιοδοξία, ο εγωισμός, η αδιαφορία.
Ίσως ένας άλλος λόγος, είναι ότι  ορισμένες φορές το τέλος κάθε παραμυθιού  είναι  ένα “Happy end” που τους βρίσκει όλους δικαιωμένους και χαρούμενους. Άλλες ιστορίες του, τελειώνουν με κάποιες νότες μελαγχολίας, απαισιοδοξίας.
  • Αγαπημένες μου ιστορίες: "Το μολυβένιο στρατιωτάκι",  "Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι", "Οι συνταξιδιώτες" και "Οι ερωτευμένοι"



Το να ζεις μόνο δεν είναι αρκετό, είπε η πεταλούδα. Πρέπει να έχεις λιακάδα, ελευθερία και ένα μικρό λουλούδι. Hans Christian Andersen

1 σχόλιο:

  1. Μη ξεχνάμε και το 'Ο,τι Κάνει ο Γέροντας είναι Σωστό'.... έχω κάτι σάπια μήλα ενδιαφέρεσαι? χαχαχαχα! (εσωτερικό αστείο).
    p.s. Πιστεύω δεν έχει γράψει κάτι που να μη το έχω διαβάσει! Αγαπημένος! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή