Να Σιωπάς Πριν Μιλήσεις

30.4.16
Προσπαθώ να μην πορεύομαι με  ταμπέλες και πρότυπα – αν και αυτό αποτελεί ένα πρότυπο!

Γι' αυτό το λόγο, πρώτη μου σκέψη  είναι, πως κάθε περίσταση είναι διαφορετική ακόμα κι αν πρόκειται για το ίδιο ζήτημα. Όταν ο χωροχρόνος, τα πρόσωπα και κυρίως οι εμπειρίες  είναι διαφορετικές, τότε και η αντίδραση σ' αυτό θα εξεταστεί εκ νέου.
Από την άλλη, ο σοφός λαός υποστηρίζει: ποτέ, να μην λες ποτέ και πως ότι απορρίπτεις το λούζεσαι κάποια στιγμή. 
Να λοιπόν που θα τον επιβεβαιώσω, θα κάνω μια μικρή εξαίρεση και θα μιλήσω για μια  "αρχή" που ακολουθώ: Να σιωπώ πριν μιλήσω.
Αυτή τη στιγμή όσοι με ξέρουν γελάνε τόσο δυνατά που μπορώ να τους ακούσω έναν- έναν. Ο λόγος... ότι είμαι αυθόρμητη, ορισμένες φορές μίλησα και έπραξα χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα!  Ελπίζοντας να πλήγωσα όσο το δυνατόν λιγότερους φίλους. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην "αρχή" και τον αυθορμητισμό μου.


Να σκέφτεσαι πριν μιλήσεις ή αλλιώς να είσαι διακριτικός με τους ανθρώπους που σ’ αγαπούν. Κύριος εμπνευστής μου ο Oliver W. Holmes  «Μην τρέφεις αυταπάτες ότι η φιλία σου δίνει το δικαίωμα να γίνεσαι δυσάρεστος σ’ αυτούς που είναι κοντά σου. Όσο πιο στενή είναι η σχέση σου με κάποιον, τόσο πιο απαραίτητο είναι να είσαι διακριτικός και ευγενικός»
Πολλές φορές, έχοντας ως δεδομένη την οικειότητα και την ασφάλεια μέσα σε μια (οποιαδήποτε) σχέση, ξεχνάμε την διακριτικότητα.  Θέλοντας να συμβουλέψουμε ή απλά να εκφράσουμε την άποψη μας, όσο καλές και να ΄ναι οι προθέσεις μας, πληγώνουμε. 

«Τελευταία είσαι τόσο αναίσθητος!», «Πάχυνες ρε!», «Θα μου πεις τι έχεις ή θα με σκάσεις;».  Νομίζω είναι μερικές από τις πιο συχνές κουβέντες που ακούγονται από οικεία πρόσωπα (τρομακτικό!).
Διακριτικότητα δεν σημαίνει βέβαια, να μην συμβουλέψω τους φίλους μου για κάποια συμπεριφορά τους ή να μην με ρωτήσουν τι νιώθω.
Σημαίνει: Γνωρίζω, παρατηρώ, σιωπώ και έπειτα μιλάω.

Γνωρίζω τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου που έχω απέναντι μου. Μαθαίνω τα "κουμπιά" του, τις ευαισθησίες του και τους στόχους του.
Παρατηρώ μια συμπεριφορά που δεν την συνηθίζει και δεν υπάρχει κάποιος φανερός λόγος για να τη δικαιολογήσει. Οπότε σκέφτομαι ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι λόγοι που προκαλούν την συμπεριφορά. Ποιος θα ήταν ο ιδανικός τρόπος που θα μπορούσα να τον συμβουλέψω;
Τέλος, αναφέρομαι σε πρώτο ενικό.  Δεν ρίχνω κάποια ευθύνη στον συνομιλητή μου σαν να τον  βάζω τιμωρία. 

Η Λυδία ήταν πολύ αγχωμένη με διάφορα θέματα που έτρεχαν στην καθημερινή της ζωή, με αποτέλεσμα να μην είναι ποτέ ουσιαστικά παρούσα στις συζητήσεις μας. Αν τις έλεγα ότι είναι αναίσθητη, θα την φόρτωνα με ένα ακόμα πρόβλημα και ίσως ένιωθε πως δεν την καταλαβαίνω –πίεση!-. Επέλεξα  να αντικαταστήσω το «Μ’ ακούς καλέ ή μιλάω στον αέρα;» με την εξής κουβέντα «Τον τελευταίο καιρό μου φαίνεται  ότι κάτι σου αποσπά την προσοχή, αν θέλεις κάποια στιγμή να μου μιλήσεις είμαι εδώ.». Έκανα μια μικρή παύση και συνέχισα να μιλάω για άσχετα θέματα. Δεν υπήρχε λόγος να την πιέσω να μου απαντήσει εκείνη τη στιγμή, γιατί σκοπός ήταν να ανακουφιστεί η ίδια και όχι να ικανοποιήσει την περιέργεια μου. 
  


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου