Welcome to Sweden

6.11.16

Σου είχα μιλήσει για μια πόρτα που έκλεισε πίσω μου και για μια άλλη που άνοιγε μπροστά μου.  Τρεις μήνες μετά, έχω φτάσει στο χαλάκι της δεύτερης πόρτας και περιμένω με το κλειδί στο χέρι για να σε ξεναγήσω



Λίγο πριν την απογείωση, το αεροπλάνο πηγαίνει με τέτοια ταχύτητα, που δεν μπορείς να δεις καθαρά τι προσπερνάς…


Τα όνειρα και η απόφαση είχαν ξεκινήσει και παρθεί, πριν καιρό. Λίγες βδομάδες πριν την αποχώρηση, ένιωθα ευτυχία, ανυπομονησία και την ίδια στιγμή – δεν θα στο κρύψω- φοβόμουν πολύ. Την τελευταία βδομάδα όμως,  όλα κύλισαν τόσο γρήγορα και η άσκοπη γραφειοκρατεία βοήθησε αρκετά, για να μην προλάβω να συνειδητοποιήσω πότε έφτασε η μέρα πτήσης. Προσπαθούσα να καταλάβω τι έχει συμβεί, πίεζα τον εαυτό μου να νιώσει ένα συναίσθημα. Δεν θυμάμαι να σου πω τι έγινε με λεπτομέρειες, θυμάμαι να σου αναφέρω σκόρπια σκηνικά και συναισθήματα μόνο.




..λίγο μετά έρχεται η απογείωση, νιώθεις κάτι σαν 
γαργαλητό στο στομάχι, φοβάσαι και γελάς ταυτόχρονα…

Νομίζω πως το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα συνειδητά, ήταν όταν μπήκαμε πια στο αεροπλάνο. Τι θα μας περίμενε άραγε στο τέρμα; Μεγάλο το ταξίδι, αρκετή ώρα στην αίθουσα αναμονής για το επόμενο αεροπλάνο και  μάλλον έπρεπε να γεμίσει με λίγο τρέξιμο και άγχος ή  πολύ απλά το κάρμα ήθελε να μας δοκιμάσει μέχρι την εξώπορτα του νέου σπιτιού για να σιγουρευτεί πόσο πολύ το θέλουμε.
Ευτυχώς εκείνος είναι πιο ψύχραιμος και έτσι ήξερα πως όλα τα στραβά θα τα χειριστεί σωστά. 

Τέλος, σε τυφλώνει για λίγα δευτερόλεπτα ο ήλιος και μετά είσαι πια στον αέρα, πετάς στα σύννεφα κυριολεκτικά.



Välkommen till Sverige!

Το πρώτο πρωινό με βρήκε στο παράθυρο, να πίνω καφέ ενώ χαζεύω την νέα γειτονιά και τα τόσα χρώματα  που έχει η φύση  και που ποτέ δεν είχα δει. 
Ποιος νοιάζεται για το κρύο, όταν έχουμε ζεστά ρούχα; Ήταν η πρώτη μας μέρα και δεν βλέπαμε την ώρα να περπατήσουμε την πόλη – για την ακρίβεια την 
παραπερπατήσαμε!   
Η ομορφιά  με τα  πάρκα και τα κτήρια, ο φιλικός κόσμος και η οργάνωση σε όλα με έκαναν να ερωτευτώ την πόλη και να απομακρύνω ακόμα και την τελευταία αμφιβολία που είχα για αυτή την μετακόμιση.  
Το σακίδιο τους ώμους, ένα ζεστό παλτό και η κάμερα πάντα 


ανά χείρας ήταν αρκετά για να ξεκινήσει η  εξερεύνηση της πόλης. Έτσι καθ’ όλη τη διάρκεια της πρώτης βόλτας συνειδητοποιούσα πως όλα είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να εμπνέουν σεβασμό και κυρίως πρακτικότητα. Πώς να μην αγαπήσω μετά αυτή τη χώρα; 
Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι όλα τόσο εύκολα, αν δεν είσαι με τον κατάλληλο άνθρωπο σε μια τέτοια απόφαση. Είναι ρίσκο, όταν δυο άνθρωποι αλλάζουν 100% την καθημερινότητα τους αλλά τελικά η ζωή είχε καλύτερο σενάριο από την φαντασία μου.


Ο νόμος λέει,  πως όσο πιο μεγάλη είναι η αλλαγή και η αποφασιστικότητα σου, τόσο πιο πολλά θα είναι και τα εμπόδια.  Θα πρέπει  όμως να κοιτάζεις σταθερά το τέρμα σου, όχι τα εμπόδια. Μερικές φορές θα νιώσεις πως δεν θα αντέξεις ή ότι πήγαινε χαμένη η δουλειά που έκανες ως τότε. Εκείνη τη στιγμή όμως, η ζωή σου στέλνει μια τεράστια "σφαλιάρα", για δεις πως τελικά κάτι έκανες σωστά, για να βρίσκεσαι εκεί! 

3 σχόλια:

  1. Έχουμε ανάμεσά μας την μεγαλύτερη απόσταση από ποτέ... μου λείπεις τόσο πολύ... και άλλο τόσο χαίρομαι μαζί σου!
    Ξέρω πως αυτή η αλλαγή, με όλες τις όμορφες εμπειρίες που ακολουθούν, σου αξίζουν γιατί έχεις καλές βάσεις... ισχυρό "θέλω" για τον σκοπό σου!
    Καλή αρχή μάτια μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οχι, δεν θα συγκινηθώ... δεν θα συγκινηθώ...δεν θα συγκ...
      ωωω! άδικος κόπος! χιχιχ ;)

      Διαγραφή
  2. Καλησπέρα!!! Κάθε αρχή και δύσκολη αλλα η προσαρμογή είναι πάντα εκεί. Πάρε το χρόνο σου και όλα θα πανε καλα! Αρκεί να αγαπας αυτό που κάνεις. Είναι όλα μια εμπειρια!!! Ζήσε την στο έπακρο λοιπόν
    Μαρία ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή