Ε και;

8.12.16

Αρκετό καιρό μετά την άφιξη μου στην "παγωμένη" Σουηδία,
 οι εντυπώσεις μου πολλές, οι αλλαγές ακόμα περισσότερες…κι αν ξεκινήσω να τις αναφέρω μια προς μια, θα κλείσω αυτό το κείμενο με ασπρισμένα μαλλιά. Εξάλλου, θεωρώ ανούσιο να σου αραδιάσω μόνο, τυχαία γεγονότα και διαφορές. Το ουσιαστικό όμως,  είναι ότι όλες αυτές οι αλλαγές, πολύ γρήγορα σου αλλάζουν τον τρόπος σκέψης. Για μένα αυτό ξεκίνησε μαζί με την καθιέρωση της νέας ρουτίνας,

δηλαδή όταν ξεκίνησα στην δουλειά, δηλαδή όταν άρχισα πλέον να παρατηρώ περισσότερο τον  κόσμο και λιγότερο τα τοπία.  Μετά τις πρώτες μέρες, τότε που δεν παρατηρείς μόνο αλλά φιλτράρεις όσα είδες και άκουσες, αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι πως λειτουργούν  οι σχέσεις. Τις οποίες, θα μπορούσα να τις χαρακτηρίσω με δυο λέξεις  "ελευθερία" και "πρακτικότητα". Θα σου εξηγήσω…

Ελευθερία. 
Σε έναν νέο χώρο
 για μένα, αλλά σε ρόλο που έχω υπάρξει κι άλλη φορά στο παρελθόν, σύντομα ένιωσα  τα πιο έμπειρα χέρια να με «χτυπούν»  φιλικά στη πλάτη και να μου δώσουν χώρο για περισσότερη γνώση και πρωτοβουλία. 
Ακόμα κι αν πρόκειται να κάνεις λάθος, για την ακρίβεια σε παροτρύνουν να κάνεις λάθος
 για να μάθεις και γιατί ακόμα και το να έχεις τον χώρο σου να κάνεις λάθη, είναι μια μορφή ελευθερίας, ένας τρόπος να γίνεις καλύτερος. 
Σ’ αυτή τη περίπτωση όμως, μαθαίνεις να είσαι ειλικρινής τόσο με τον εαυτό σου αλλά και με τους ανθρώπους στο περιβάλλον σου, κι αυτό επιτυγχάνεται, αρχικά με το να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και
 με τη «συγγνώμη» που ξέρεις πως δεν θα παρερμηνευτεί – «μαγειρευτεί» διαφορετικά από τον συνομιλητή σου. Έτσι, ακολουθεί και η ανάγκη να λες συχνά «ευχαριστώ» και να το εννοείς. 

Δεν μπορώ να σου εξηγήσω ακριβώς αυτή την αίσθηση, σίγουρα όμως είναι για μένα, ένα είδος ευτυχίας.
 
Κι αυτό νομίζω οτι οφείλεται στο γεγονός ότι, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου, να νιώθει
 την ανάγκη να γίνει ο "πρώτος του χωριού"-κατά τη γνώμη μου,  είναι και το πιο εύκολο.  Ευχαριστιέμαι περισσότερο το αίσθημα της ικανοποίησης και της αυτοπεποίθησης, στη "πόλη" – ειδικά όταν πρόκειται για πόλη 2016.65 χλμ., μακριά από τη δική μου.
Πρακτικότητα. 
Ένα χαρακτηριστικό (των ανθρώπων) που δεν εκτιμώ ιδιαίτερα, είναι όταν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα τους
 με μιζέρια. Δεν προσπαθούν  ποτέ να δουν το πρόβλημα από μια σκοπιά και έπειτα να σκεφτούν τι  πρέπει να ακολουθήσουν. Αντ’ αυτού απλά κυνηγούν την ουρά τους, σαν το σκύλο. 
Πέρασε λίγος καιρός, μέχρι που άρχισε να "παίζει" στο μυαλό μου το "ε και;".
 
Το "ε και;" είναι η απάντηση σε κάθε πρόβλημα,
 διότι σ’ όλα τα προβλήματα υπάρχει μια αντίστοιχη λύση και δεν έχεις πάντα την πολυτέλεια του χρόνου, για να κυνηγήσεις την ουρά σου . 
Ενώ ένα χαρακτηριστικό που λατρεύω τους ανθρώπους είναι η σοφία, να προνοείς
  για μια κατάσταση, πριν έρθει η στιγμή να την αντιμετωπίσεις.

Κάπως έτσι όταν αρχίζεις να ενσωματώνεσαι σε ένα καινούργιο περιβάλλον, αρχίζουν να σου μεταδίδουν τον τρόπο σκέψεις τους. Εσύ κρίνεις πια είναι τα καλά στοιχεία για να κρατήσεις. Σε κάθε περίπτωση, η περίοδο της προσαρμογής  όταν σταματάει να είναι τρομαχτική... αρχίζει να γίνεται διασκεδαστική.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου