Ένα κίτρινο καφάσι, είναι απλά ένα καφάσι

3.2.17

Στον πρώτο χρόνο το βρέφος βγάζει κραυγές, προσπαθώντας να μιλήσει. Τότε αρχίζουν και τα πρώτα δειλά βήματα. Ύστερα, περίπου στα τέσσερα χρόνια, ζει την πρώτη του "απογοήτευση", γιατί  μόλις συνειδητοποιεί ότι τελικά δεν αποτελεί μέρος του περιβάλλοντος που ζει, αλλά ένα ξεχωριστό κομμάτι, μια οντότητα.  Η επόμενη τρομαχτική εμπειρία,  πιστεύω έρχεται όταν καταλάβει πως κι ο καθένας μας, όχι μόνο αποτελούμε ξεχωριστό κομμάτι του περιβάλλοντος αλλά και τόσο διαφορετικό από τον ίδιο. 

Τα πρωινά μου, αποτελούν ένα ταξίδι σε διάφορες χώρες, πόσοι πολιτισμοί ανεβαίνουν και κατεβαίνουν σε κάθε στάση! 

Ζώντας σε μια χώρα πολυπολιτισμική, κάθε μέρα έχω την ευκαιρία να  μαθαίνω συνήθειες χωρών που δεν έχω βρεθεί ποτέ. Για μένα είναι μια μορφή ευτυχίας αν θες,  όταν μοιραζόμαστε τις συνήθειες που "κουβαλάει" ο καθένας μας. Δεν συμφωνείς πάντα με όλες. Μερικές φορές, είναι τόσες πολλές οι πληροφορίες και ξένες ως τώρα, που δυσκολεύεσαι να τις φιλτράρεις.
Δεν είναι κακό όταν πάνω απ’ όλα υπάρχει ο σεβασμός για το διαφορετικό, ας μη γελιόμαστε όλοι μας αποτελούμε μέρος του.
Η ευτυχία που σου έλεγα, βρίσκεται όταν δεν μπαίνεις στην διαδικασία να εξηγήσεις τον ορισμό της διαφορετικότητας, κατά μια έννοια να απολογηθείς για τον εαυτό σου. Γιατί, ουσιαστικά το χρώμα του δέρματος σου είναι απλά ένα χρώμα, η εξωτερική σου εμφάνιση, αφορά εσένα και η προσωπική σου ζωή, δεν επηρεάζει κανέναν άλλον.  
Εξάλλου αυτό δεν συνηθίζουμε να αποκαλούμε "πολιτισμό";

Όσο κοιτάζω γύρω μου, τόσο περισσότερο σκέφτομαι δυο πράγματα που με γεμίζουν θαυμασμό: πόση ακόμα ομορφιά μπορεί να υπάρχει σ’ αυτή τη πόλη και πόσο πολύ την ομορφαίνει η διαφορετικότητα σ’ αυτή.

Θαυμασμός. Αν μπούμε στην διαδικασία ανάλυσης του, θα δούμε ότι εν τέλει είναι: οι τόσες πολλές πληροφορίες, σε βαθμό που αδυνατούμε πια να τις εξηγήσουμε, οπότε "θαυμάζουμε". Εξάλλου σήμερα, πολλοί στέκονται μπροστά από ένα κίτρινο καφάσι και το θαυμάζουν στο όνομα της τέχνης, χωρίς να έχουν συλλάβει το γιατί.
Δεν είναι πάντα κακό, είναι όμως μια αφορμή να αναρωτηθείς γιατί νιώθεις έτσι, μπροστά στο διαφορετικό.. ή μπροστά σε ένα βαμμένο καφάσι!

Για μένα, είναι ο ενθουσιασμός για το καινούργιο, ακριβώς σαν το παιδάκι που  μόλις κάνει τα πρώτα του βήματα θέλει να τρέξει, να σκαρφαλώσει, να μάθει τι άλλο υπάρχει παραπέρα.
Μετά τον ενθουσιασμό (τον θαυμασμό δηλαδή) νομίζω έρχεται η αγάπη γι’ αυτό. Στην αρχή απλά παρατηρούσα και έμενα άναυδη για τον τρόπο ζωής των Σουηδών, μετά άρχισα να τον λατρεύω!

Ο Θεοτοκάς, έλεγε:  Δεν κατορθώνουν να πιστέψουν οι Έλληνες ότι ένας άνθρωπος που σκέπτεται διαφορετικά από αυτούς μπορεί να είναι πολύ άξιος, πολύ έντιμος, πολύ χρήσιμος άνθρωπος. Άξιοι, έντιμοι, χρήσιμοι είναι μονάχα αυτοί που συμφωνούν μαζί μας. Οι άλλοι όλοι: φωτιά και τσεκούρι!

Θα σταθώ στο ότι κάθε άνθρωπος, Έλληνας και μη, θα πρέπει να συνειδητοποιήσει πολύ καλά  δυο πράγματα, ότι: Όσο αποτελεί ο ίδιος, μοναδικό κομμάτι του περιβάλλοντος  -  και αυτό είναι το εύκολο-, τόσο το ίδιο ξεχωριστό, αποτελεί ο κάθε άνθρωπος – αυτό είναι το δύσκολο.

1 σχόλιο:

  1. Και η Ελλάδα πολυπολιτισμηκή χώρα είναι αλλά δυστυχώς δεν ανήκει στο δυτικό κόσμο και η διαφορετικότητα για τους Έλληνες είναι περισσότερο κουσούρι παρά προτέρημα!
    υ.γ εσύ καλά να περνάς κι εμείς θα αναλωθούμε στον ενθουσιασμό των πρώτων βημάτων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή