Retro Night

9.3.17

Τίποτε δεν ζωντανεύει το παρελθόν πιο αποτελεσματικά από μια μυρωδιά που έχει συσχετισθεί μ' αυτό, κατά τον Vladimir Nabokov. 

Οι όμορφες αναμνήσεις «ξυπνάνε»  συνήθως με μια μυρωδιά, ένα τραγούδι ή μια εικόνα.
Ήσυχο πρωινό με το φως της ημέρας να τρυπώνει , περιμένοντας στη στάση το τραμ, και απολαμβάνοντας το χιόνι που πέφτει στα μαλλιά μου. Ήταν ο τέλειος συνδυασμός με το άλμπουμ που ξεκίνησε να παίζει και πάλι, ύστερα από πολύ καιρό! 
Ακόμα εφτά λεπτά για το τραμ, ο κύριος δίπλα μου άναψε τσιγάρο –ίσως για συντροφιά-. Εκείνη η μυρωδιά από το πρώτο κάψιμο του τσιγάρου, μου έφερε στο μυαλό το βράδυ… τώρα που το σκέφτομαι, από τότε είχα να ακούσω αυτό το άλμπουμ.
Τα βράδια καθημερινής, πάντα είναι καλύτερα παρέα με τους σωστούς φίλους, πόσο μάλλον όταν σου κάνουν έκπληξη, στις έντεκα το βράδυ  με καλό κρασί. 
Γνωρίζαμε από τη πρώτη στιγμή ότι πρόκειται για μια μεγάλη βραδιά, με πολύ γέλιο και συζητήσεις και πολύ λιγότερο – ίσως και καθόλου- ύπνο. 
Ξεκινήσαμε με μερικές κλασικές ταινίες,  συνεχίσαμε με μερικά καινούργια άλμπουμ από αγαπημένα συγκροτήματα και μερικές κουβέντες. Ενώ  λίγο μετά τη μέση του  μπουκαλιού θα ξεκινήσουν οι ρετρό μουσικές, με μερικές φιλοσοφίες. 
Συζητήσεις για μέλλον, γιατί και οι δυο ετοιμάζαμε  ταξίδι αλλά ο καθένας είχε δικό του προορισμό. 
Συμβουλές για το τώρα, «Μην κάνεις το ίδιο λάθος με μένα» μου είπε, «Αν θες κάτι κάντο τώρα, μην το αναβάλλεις γιατί ο κόσμος προχωράει και δεν περιμένει κανέναν  να αποφασίσει.» και είχε δίκιο.  Ενώ λίγο καιρό μετά από αυτή τη κουβέντα, κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε. Τότε βέβαια, από τη πλευρά αυτού που καθυστερεί και αναβάλει.  

Σήμερα, κατανοώ περισσότερο την συζήτηση μας,  αλλά αυτή τη φορά από τη απέναντι πλευρά- αυτού που προχωράει και δεν μπορεί να περιμένει.  Συνειδητοποιώ πως και οι δυο θέσεις είναι εξίσου δύσκολες: από τη μία όταν διστάζεις να επιλέξεις και να συνεχίσεις, οπότε αυτό που κάνεις είναι να παραμένεις στάσιμος σε κάτι ασφαλές που γνωρίζεις καλά.  Χωρίς να είναι πάντα η τεμπελιά η αιτία, νομίζω πως ο φόβος είναι μεγαλύτερος από την τεμπελιά.
Ενώ απο την άλλη, όταν έχεις κάνει το βήμα να βρεθείς απο την απέναντι πλευρά, αφοσιώνεσαι σε μια νέα κατάσταση. Απαιτείται δουλειά, γιατί τίποτα δεν προσφερεται απλόχερα και πλέον δεν έχεις το κουράγιο να κάνεις "comeback" για χάρη άλλων. Αν και στην αρχή το επιχειρείς αρκετές φορές, κάνεις μια παύση ένα πισωγύρισμα που ίσως να κοστίσει κάτι παραπάνω, αλλά και χωρίς να σου δώσει κανένα αποτελέσμα. 
Κάποια στιγμή όμως ζυγίζεις τα πράγματα, αξίζει να παρατήσεις τη δουλειά που έχεις κάνει τόσο καλά, απλά για μια συνήθεια; Νομίζω πως κάθε προσπάθεια για βελτίωση στη ζωή μας αξίζει μια επιβράβευση, δηλαδή την απόλαυση που έρχεται μετά και είναι στο χέρι του καθενός άμα τη κερδίσει ή όχι. 


Το πρωί, τρυπώνει το φως της ημέρας από το παράθυρο μου, είναι πολύ πρωί για άλλες κουβέντες, ακούγεται μόνο το cdplayer και η καφετιέρα.  Έπειτα μαζί με μια ενισχυμένη κούπα καφέ,  το τελευταίο τσιγάρο με εκείνη τη διαφορετική μυρωδιά στο πρώτο κάψιμο.

1 σχόλιο:

  1. Πόσο ισχύει αυτό για τις εικόνες και τις μυρωδιές!!!!!
    Πόσο εύκολα μπορούν να ενεργοποιησουν την μνήμη μας και να μας ταξίδεψουν στο παρελθόν!!!!!!
    Μου συμβαίνει πολύ συχνά και τις Περισσότερες φορές (όχι πάντα γιατι πολλές φορές οι αναμνήσεις πονάνε!) το απολαμβάνω πραγματικά!!!!
    Καλημέρα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή